Droga psychonauty. Mapa wewnętrznych podróży. Autor: Stanislav Grof- Synchroniczność

Rozdział książki „SYNCHRONICZNOŚĆ. „Zasada związków akauzalnych” Junga” porusza fascynujący temat zbiegów okoliczności, które wymykają się racjonalnemu wyjaśnieniu. Autorzy wprowadzają czytelnika w świat niezwykłych koincydencji, które mogą występować w życiu każdego z nas.

W rozdziale tym autorzy opisują, jak Carl Gustav Jung, szwajcarski psychiatra, poświęcił wiele lat na badanie tego zjawiska, które nazwał „synchronicznością". Jung uważał, że synchroniczność to „równoczesność pewnego stanu psychicznego oraz jednego czy więcej zdarzeń zewnętrznych, które wydają się sensownymi paralelami występującego w danej chwili stanu subiektywnego".

Autorzy podkreślają, że synchroniczność jest zjawiskiem, które wymyka się materialistycznemu pojmowaniu świata, opartego na linearnej przyczynowości. Zwracają również uwagę na to, że doświadczenia związane z synchronicznością mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne. Z jednej strony mogą one prowadzić do duchowego otwarcia i poczucia sensu, z drugiej strony mogą być przyczyną problemów psychicznych, takich jak urojenia ksobne czy paranoja.

W dalszej części rozdziału autorzy przytaczają przykłady synchroniczności z życia Junga oraz innych osób, m.in. austriackiego biologa Paula Kammerera, francuskiego pisarza Émile'a Deschampsa oraz mitologa Josepha Campbella. Opisują również, jak Jung współpracował z fizykiem Wolfgangiem Paulim, aby lepiej zrozumieć to zjawisko w kontekście fizyki kwantowej.

Rozdział ten stanowi wprowadzenie do głębszego zrozumienia koncepcji synchroniczności, która jest jednym z kluczowych elementów myśli Junga. Autorzy zachęcają czytelnika do refleksji nad naturą rzeczywistości i do otwarcia się na możliwość istnienia zjawisk, które wymykają się naszemu racjonalnemu pojmowaniu świata.

Przykłady synchroniczności z książki

• Przypadek ze skarabeuszem: Jung opisał przypadek pacjentki, która opowiadała mu sen o złotym skarabeuszu. W tym samym momencie, gdy Jung analizował sen pacjentki, usłyszał stukanie w okno. Okazało się, że to chrząszcz, który był bardzo podobny do skarabeusza. Jung uznał to za synchroniczność, ponieważ sen pacjentki i pojawienie się chrząszcza były ze sobą znacząco powiązane, ale nie przyczynowo.
• Przypadek z puddingiem: Autorzy książki opisują anegdotę o francuskim pisarzu, który trzykrotnie spotkał tego samego mężczyznę w sytuacjach związanych z rzadkim puddingiem. Za każdym razem, gdy pisarz zamierzał zjeść ten pudding, pojawiał się ten sam mężczyzna. To zdarzenie również jest przykładem synchroniczności, ponieważ nie ma logicznego związku przyczynowego między pojawianiem się mężczyzny a puddingiem.
• Przypadek z modliszką: W książce opisano również historię mitologa Josepha Campbella, który pisał o afrykańskich Buszmenach i ich wierzeniach związanych z modliszką. W trakcie pisania Campbell poczuł nagły impuls, aby otworzyć okno. Na parapecie zobaczył modliszkę, co uznał za synchroniczność, ponieważ było to związane z tematem, nad którym pracował.

Podsumowując, rozdział „SYNCHRONICZNOŚĆ. „Zasada związków akauzalnych” Junga” to fascynująca lektura, która skłania do myślenia i refleksji nad naturą rzeczywistości. Autorzy w przystępny sposób wprowadzają czytelnika w świat niezwykłych zbiegów okoliczności i zachęcają do otwarcia się na możliwość istnienia zjawisk, które wymykają się naszemu racjonalnemu pojmowaniu świata.

Link do nagrania tutaj: Czytanie  fragmentu z rozdziału ósmego Audiobooka odbędzie się 10 -lutego