W rozdziale "Ring na środku wysypiska" autorzy poruszają niezwykle istotny i aktualny problem – toksyczność wirtualnej przestrzeni. Obraz ringu bokserskiego, umieszczonego na wysypisku śmieci, doskonale oddaje atmosferę panującą w mediach społecznościowych. To miejsce, gdzie zamiast konstruktywnej dyskusji, dominują hejt, agresja i nieustanna walka.

Transformacja uczuć: od lęku do dyskomfortu

Autorzy trafnie zauważają, że w wirtualnym świecie doświadczamy przede wszystkim lęku i dyskomfortu. Boimy się osądu, krytyki i publicznego linczu. Każdy nasz ruch jest analizowany i oceniany, a najmniejszy błąd może mieć poważne konsekwencje. W rezultacie, z lęku przed śmiesznością, spłaszczamy się do przeciętności i rezygnujemy z autentyczności.

Portale społecznościowe a życie społeczne

Media społecznościowe, które miały łączyć ludzi, stały się areną walki i wylewania frustracji. Zamiast budować wspólnotę, sieją podziały i nienawiść. Coraz więcej osób rezygnuje z aktywności online, nie chcąc uczestniczyć w tym toksycznym środowisku.

Liczba Dunbara i deep scrolling

Autorzy przywołują liczbę Dunbara, która określa maksymalną liczbę relacji społecznych, jakie człowiek jest w stanie utrzymać. W natłoku wirtualnych kontaktów, często zapominamy o prawdziwych relacjach i zaniedbujemy bliskich. Proponują również koncepcję "deep scrollingu", czyli świadomego korzystania z mediów społecznościowych. Zamiast śledzić przypadkowe profile, warto skupić się na wartościowych treściach, które inspirują i rozwijają.

Cięcie i oczyszczenie przestrzeni wirtualnej

Kluczem do uzdrowienia wirtualnej przestrzeni jest "cięcie", czyli eliminacja zbędnych treści i relacji. Autorzy zachęcają do przemyślanego korzystania z technologii i selekcjonowania informacji. Warto zadać sobie pytanie, co wnosi do naszego życia dany profil, aplikacja czy strona.

Rozwiązania biograficzne a problemy społeczne

Autorzy zwracają uwagę na to, że często szukamy indywidualnych rozwiązań dla problemów społecznych. Obwiniamy się za poczucie pustki i dezorientacji, podczas gdy są to problemy, które dotykają nas wszystkich. Tylko poprzez budowanie nowej wspólnoty i zmianę postaw możemy uzdrowić wirtualną przestrzeń.

Filozofia ratuje życie i sztuka nudzenia się

Autorzy podkreślają rolę filozofii w radzeniu sobie z problemami współczesnego świata. Zachęcają do refleksji, kontemplacji i "sztuki nudzenia się". W natłoku bodźców i informacji, często zapominamy o tym, jak ważne jest zatrzymanie się i przemyślenie swojego życia.

Podsumowanie

Rozdział "Ring na środku wysypiska" to ważny głos w dyskusji o wpływie mediów społecznościowych na nasze życie. Autorzy trafnie diagnozują problemy i proponują konkretne rozwiązania. Ich przesłanie jest jasne: musimy odzyskać kontrolę nad naszym wirtualnym życiem i uczynić je bardziej autentycznym i wartościowym.

Moja ocena: 5/5

Dla kogo: Dla wszystkich użytkowników mediów społecznościowych, którzy chcą odzyskać kontrolę nad swoim wirtualnym życiem.

Cytat, który zapadł mi w pamięć: "Jesteśmy wiecznie podłączeni, nigdy połączeni. Istnieją między nami łącza, ale brak jest więzi."

Rozdział z książki będzie można posłuchać tutaj 14 marca :

Recenzja powstała przy współpracy z Wydawnictwem Galaktyka.

Książka na stronie Wydawnictwa tutaj: https://www.galaktyka.com.pl/rozwoj-duchowy/spojrz-na-to-filozoficznie

Książkę zakupicie również tutaj ⬇

 

Recenzja rozdziału z książki „Możesz odłożyć tę książkę na bok i zachowywać się tak jak do tej pory”

Rozdział ten stanowi mocny wstęp do głębokiej podróży w głąb siebie. Autor wprost zachęca czytelnika do refleksji nad swoim życiem i emocjami, stawiając go przed wyborem-czy trwać w dotychczasowym stanie, czy podjąć trudny, ale wyzwalający proces zmiany.

Książka skupia się na uzdrawianiu emocjonalnym, podkreślając, że nie jest to proces łatwy i wymaga odwagi do zmierzenia się z własnymi lękami i traumami. Autor zaznacza, że uzdrowienie nie dotyczy tylko nas samych, ale ma również wpływ na nasze relacje z innymi.

Kluczowym przesłaniem tego rozdziału jest:

Konieczność zmiany, która powinna być motywowana miłością i troską o siebie, a nie chęcią udowodnienia komuś winy czy zemsty.

Autor porównuje to do diety, która ma na celu poprawę zdrowia, a nie tylko wygląd na plaży.

Rozdział ten porusza również temat toksycznych emocji, które często są wynikiem tłumienia lub ignorowania trudnych uczuć. Autor zachęca do identyfikacji tych emocji i akceptacji ich obecności. Podkreśla, że emocje są naturalne, ale problem pojawia się, gdy zbyt długo je w sobie chowamy.

W dalszej części rozdziału autor skupia się na wstydzie i poczuciu winy, które uważa za jedne z najczęstszych ran emocjonalnych. Wyjaśnia, że te emocje często wynikają z negatywnych przekonań, które wchłonęliśmy w dzieciństwie. Autor podkreśla, że zrozumienie, skąd bierze się wstyd i poczucie winy, jest kluczowe do wyzdrowienia.

Rozdział ten wprowadza również metodę AAA, która pomaga w radzeniu sobie z lękiem związanym ze wstydem i poczuciem winy. Metoda ta polega na Uznaniu, Akceptacji i Podjęciu działania w celu pokonania lęku.

W dalszej części autor analizuje wpływ wstydu na rozwój ego i poczucie własnej wartości. Podkreśla, że brak zdrowych interakcji w dzieciństwie może prowadzić do braku zaufania do siebie i trudności w wyrażaniu swojej prawdziwej natury. Autor zwraca również uwagę na rolę rodziców w rozwoju emocjonalnym dziecka, podkreślając, że negatywne interakcje mogą prowadzić do trwałych ran emocjonalnych.

Na koniec autor porusza temat poczucia winy, które często wynika z przekonania, że jest się odpowiedzialnym za uczucia innych. Wyjaśnia, że ten rodzaj winy jest pożywką dla wielu toksycznych emocji. Autor zachęca do identyfikacji, czy źródło toksycznych emocji sięga korzeniami wstydu, czy poczucia winy, czy może jednego i drugiego.

Podsumowując, rozdział ten stanowi kompleksowy wstęp do tematu uzdrawiania emocjonalnego. Autor w przystępny sposób wyjaśnia, czym są toksyczne emocje, skąd się biorą i jak wpływają na nasze życie. Zachęca do refleksji i podjęcia trudu zmiany, oferując narzędzia, które mogą w tym pomóc.

Ocena:

Rozdział ten zasługuje na wysoką ocenę. Autor w sposób jasny i zrozumiały przedstawia trudny temat uzdrawiania emocjonalnego. Książka motywuje do podjęcia pracy nad sobą i oferuje cenne wskazówki, jak to zrobić.

Dla kogo:

Książka ta jest skierowana do osób, które chcą lepiej zrozumieć swoje emocje i podjąć pracę nad uzdrowieniem ran emocjonalnych. Będzie szczególnie pomocna dla osób, które zmagają się ze wstydem, poczuciem winy i innymi toksycznymi emocjami.

Możesz również posłuchać krótkiego rozdziału z książki na moim kanale YouTube tutaj ↓ 

Książka do kupienia tutaj👇

 

Rozdział książki „SYNCHRONICZNOŚĆ. „Zasada związków akauzalnych” Junga” porusza fascynujący temat zbiegów okoliczności, które wymykają się racjonalnemu wyjaśnieniu. Autorzy wprowadzają czytelnika w świat niezwykłych koincydencji, które mogą występować w życiu każdego z nas.

W rozdziale tym autorzy opisują, jak Carl Gustav Jung, szwajcarski psychiatra, poświęcił wiele lat na badanie tego zjawiska, które nazwał „synchronicznością". Jung uważał, że synchroniczność to „równoczesność pewnego stanu psychicznego oraz jednego czy więcej zdarzeń zewnętrznych, które wydają się sensownymi paralelami występującego w danej chwili stanu subiektywnego".

Autorzy podkreślają, że synchroniczność jest zjawiskiem, które wymyka się materialistycznemu pojmowaniu świata, opartego na linearnej przyczynowości. Zwracają również uwagę na to, że doświadczenia związane z synchronicznością mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne. Z jednej strony mogą one prowadzić do duchowego otwarcia i poczucia sensu, z drugiej strony mogą być przyczyną problemów psychicznych, takich jak urojenia ksobne czy paranoja.

W dalszej części rozdziału autorzy przytaczają przykłady synchroniczności z życia Junga oraz innych osób, m.in. austriackiego biologa Paula Kammerera, francuskiego pisarza Émile'a Deschampsa oraz mitologa Josepha Campbella. Opisują również, jak Jung współpracował z fizykiem Wolfgangiem Paulim, aby lepiej zrozumieć to zjawisko w kontekście fizyki kwantowej.

Rozdział ten stanowi wprowadzenie do głębszego zrozumienia koncepcji synchroniczności, która jest jednym z kluczowych elementów myśli Junga. Autorzy zachęcają czytelnika do refleksji nad naturą rzeczywistości i do otwarcia się na możliwość istnienia zjawisk, które wymykają się naszemu racjonalnemu pojmowaniu świata.

Przykłady synchroniczności z książki

• Przypadek ze skarabeuszem: Jung opisał przypadek pacjentki, która opowiadała mu sen o złotym skarabeuszu. W tym samym momencie, gdy Jung analizował sen pacjentki, usłyszał stukanie w okno. Okazało się, że to chrząszcz, który był bardzo podobny do skarabeusza. Jung uznał to za synchroniczność, ponieważ sen pacjentki i pojawienie się chrząszcza były ze sobą znacząco powiązane, ale nie przyczynowo.
• Przypadek z puddingiem: Autorzy książki opisują anegdotę o francuskim pisarzu, który trzykrotnie spotkał tego samego mężczyznę w sytuacjach związanych z rzadkim puddingiem. Za każdym razem, gdy pisarz zamierzał zjeść ten pudding, pojawiał się ten sam mężczyzna. To zdarzenie również jest przykładem synchroniczności, ponieważ nie ma logicznego związku przyczynowego między pojawianiem się mężczyzny a puddingiem.
• Przypadek z modliszką: W książce opisano również historię mitologa Josepha Campbella, który pisał o afrykańskich Buszmenach i ich wierzeniach związanych z modliszką. W trakcie pisania Campbell poczuł nagły impuls, aby otworzyć okno. Na parapecie zobaczył modliszkę, co uznał za synchroniczność, ponieważ było to związane z tematem, nad którym pracował.

Podsumowując, rozdział „SYNCHRONICZNOŚĆ. „Zasada związków akauzalnych” Junga” to fascynująca lektura, która skłania do myślenia i refleksji nad naturą rzeczywistości. Autorzy w przystępny sposób wprowadzają czytelnika w świat niezwykłych zbiegów okoliczności i zachęcają do otwarcia się na możliwość istnienia zjawisk, które wymykają się naszemu racjonalnemu pojmowaniu świata.

Link do nagrania tutaj: Czytanie  fragmentu z rozdziału ósmego Audiobooka odbędzie się 10 -lutego 

Książka do kupienia tutaj: ↓

 

Sekretny świat uwięzionych emocji

 

Toksyczne wzorce w związkach: Czy to ja jestem problemem?

„Wszystko w moim związku układa się nie tak. Wiem, że to tylko moja wina. Próbowałem wszystkiego, co w mojej mocy, żeby to naprawić, ale bezskutecznie. Nawet nie mam pewności, czy go/ją kocham. Może w ogóle nie wiem, co to jest miłość. Mam mętlik w głowie". Czy te słowa brzmią znajomo? Niestety, zbyt często słyszymy podobne wyznania od osób, które tkwią w nieszczęśliwych związkach. Szczególnie dotyczy to dorosłych dzieci alkoholików (DDA), których bagaż doświadczeń z dzieciństwa rzutuje na ich dorosłe relacje.

Mechanizm błędnego koła

Rozdział, który skłonił mnie do głębszej refleksji, porusza niezwykle istotny temat, jakim jest powtarzanie toksycznych wzorców w związkach. Autorka z dużym zrozumieniem analizuje, jak dzieciństwo spędzone w dysfunkcyjnej rodzinie, naznaczonej alkoholizmem, wpływa na wybór partnera i funkcjonowanie w relacji. Dziecko alkoholika, doświadczając sprzecznych komunikatów, braku stabilności i poczucia bezpieczeństwa, uczy się, że miłość jest warunkowa, a jego wartość zależy od spełniania oczekiwań innych.

W dorosłym życiu DDA często nieświadomie poszukuje partnerów, którzy odzwierciedlają dynamikę z dzieciństwa. To błędne koło, w którym osoba tkwi, próbując na siłę naprawić relację, biorąc na siebie całą odpowiedzialność za niepowodzenia. Pojawia się poczucie winy, bezradności i przekonanie, że „to ze mną jest coś nie tak".

Sprzeczne komunikaty z dzieciństwa

Autorka rozdziału zwraca uwagę na sprzeczne komunikaty, które DDA otrzymywało w dzieciństwie. „Kocham cię. Odejdź”, „Niczego nie potrafisz zrobić dobrze. Jesteś mi potrzebny” - te i inne podobne stwierdzenia, głęboko zakorzenione w psychice, wpływają na postrzeganie siebie i partnera. DDA, pragnąc miłości i akceptacji, często wiąże się z osobami, które są emocjonalnie niedostępne, krytyczne lub uzależnione. W ten sposób podświadomie próbuje odtworzyć znaną sobie dynamikę z dzieciństwa, licząc na to, że tym razem uda się zmienić „scenariusz".

Czy można przerwać ten cykl?

Na szczęście, autorka rozdziału daje nadzieję na przerwanie tego destrukcyjnego cyklu. Kluczem do zmiany jest uświadomienie sobie, że problemy w związku wynikają z zakorzenionych przekonań i wzorców, a nie z osobistych wad. Zrozumienie, jak dzieciństwo wpłynęło na wybór partnera i sposób funkcjonowania w związku, to pierwszy krok do wyzwolenia się z toksycznej relacji.

Podsumowanie

Rozdział, który był inspiracją do tego wpisu, skłania do refleksji nad własnymi związkami i wyborami. Jeśli rozpoznajesz u siebie opisane mechanizmy, pamiętaj, że nie jesteś sam/sama. Warto poszukać pomocy u specjalisty, który pomoże Ci zrozumieć siebie i przepracować traumy z dzieciństwa. Zasługujesz na szczęśliwy i zdrowy związek, oparty na wzajemnym szacunku i miłości.

 

Recenzja fragmentu książki: "Jedna rzecz, która odmienia wszystko"

Przedstawiony fragment książki porusza fundamentalne kwestie związane z poczuciem własnej wartości i pewnością siebie. Autorka w przystępny sposób wyjaśnia różnicę między tymi dwoma pojęciami, podkreślając, że poczucie własnej wartości jest bardziej wewnętrzne i stabilne, podczas gdy pewność siebie jest zależna od osiągnięć i zewnętrznych czynników.

Czy marzysz o tym jednym, magicznym momencie, który odmieni całe twoje życie? Osiągnięcie sukcesu zawodowego, idealna figura, miłość życia – to tylko niektóre z rzeczy, które często uważamy za klucz do spełnienia. Autorka książki, której fragment przed nami, w sposób klarowny i przekonujący obala ten mit.

Poczucie własnej wartości vs. pewność siebie

Jednym z najbardziej wartościowych aspektów tego fragmentu jest szczegółowe wyjaśnienie różnicy między poczuciem własnej wartości a pewnością siebie. Często mylimy te dwa pojęcia, wierząc, że osiągnięcia podnoszą naszą wartość jako człowieka. Autorka przekonuje nas, że to nieprawda. Poczucie własnej wartości to coś znacznie głębszego – to przekonanie o swojej wartości niezależnie od osiągnięć czy opinii innych. To fundamenty, na których budujemy swoją pewność siebie.

Pułapka osiągnięć

Kolejnym ważnym wątkiem jest krytyka kultu osiągnięć. Autorka pokazuje, jak często gonimy za sukcesem, wierząc, że przyniesie nam szczęście i spełnienie. Tymczasem osiągnięcia są jak pogoń za mirażem – zbliżając się do celu, dostrzegamy kolejny, jeszcze bardziej kuszący. To błędne koło, które może prowadzić do frustracji i wypalenia.

Siła wewnętrznej przemiany

Fragment zachęca nas do głębszej refleksji nad sobą. Autorka przekonuje, że prawdziwa zmiana zaczyna się wewnątrz. To nie osiągnięcia zewnętrzne, ale praca nad samym sobą, budowanie poczucia własnej wartości, pozwala nam doświadczyć prawdziwego spełnienia.

Dlaczego warto przeczytać tę książkę?

• Zrozumienie siebie: Książka pomaga zrozumieć, dlaczego pomimo osiągnięć wciąż czujemy się niespełnieni.
• Zmiana perspektywy: Autorka zachęca do zmiany sposobu myślenia o sobie i o szczęściu.
• Praktyczne wskazówki: Choć w przedstawionym fragmencie brakuje konkretnych ćwiczeń, można przypuszczać, że cała książka dostarcza czytelnikowi narzędzi do pracy nad sobą.
• Motywacja do działania: Książka może być źródłem inspiracji dla osób, które chcą wprowadzić pozytywne zmiany w swoim życiu.

Dla kogo jest ta książka?

Książka będzie szczególnie przydatna dla osób, które:

• Czują, że pomimo osiągnięć nie są szczęśliwe.
• Zmagają się z niskim poczuciem własnej wartości.
• Chcą zrozumieć, czym jest prawdziwe spełnienie.
• Są zainteresowane rozwojem osobistym.

Podsumowanie

„Jedna rzecz, która odmienia wszystko” to książka, która zachęca do głębokiej refleksji nad sobą i swoimi wartościami. Autorka w sposób jasny i przekonujący wyjaśnia, dlaczego osiągnięcia nie są kluczem do szczęścia, a prawdziwa zmiana zaczyna się wewnątrz. Jeśli szukasz odpowiedzi na pytania dotyczące sensu życia i chcesz odkryć, jak zwiększyć swoje poczucie własnej wartości, ta książka może okazać się dla Ciebie niezwykle wartościowa.

Posłuchaj fragment rozdziału pierwszego :

Zachęcam Cię do sięgnięcia po tę książkę i rozpoczęcia własnej podróży w kierunku autentycznego szczęścia. Do kupienia tutaj ↓

#rozwójosobisty #poczuciewłasnejwartości #szczęście #motywacja #książki

Jak opuścić krąg Reinkarnacji

Książka opisuje jak wyrwać się z kręgu reinkarnacji, i opisuje także wiele prawdziwych historii ludzi mieszkających w Indiach. By wyrwać się z kręgu, niestety potrzeba tutaj wielu wyrzeczeń, jakich doświadczają, chociażby mnisi buddyjscy. Dla nas jako istot, które ciągle są poddawane materialnym zachciankom, trudno będzie im zrezygnować z życia, jakie wiodą, i tym samym trudno jest też wyzbyć się przywiązania, chociażby do ludzi, czy zwierząt. Myślę, że tutaj w tej kwestii nadal będziemy reinkarnować dopóty, dopóki nie wyzbędziemy się wszystkiego tego co materialne w tym życiu. I choć samo przywiązanie, jest określane mianem okazywania uczuć, to nadal jest to w naszym przekonaniu wyraz miłości do żywej istoty. 

Pan Rsabhadeva, inkarnacja Krsny, ostrzegał:” Ludzie szaleją na punkcie zadowolenia zmysłów. Jeśli ktoś uważa zadowolenie zmysłów za cel życia, z pewnością staje się szalony na punkcie materialistycznego życia i popełnia wszelkie możliwe grzechy. Nie wie, że z powodu swoich przeszłych następstw otrzymał ciało, które chociaż tymczasowe, jest przyczyną jego niedoli. Tak długo jak ktoś nie dowie się  o duchowej wartości życia, będzie on zawiedziony i poddawany niedolom wypływającym z ignorancji".


Tajemnicze podróże duszy

Od niepamiętnych czasów żywa istota podróżuje w różnych gatunkach życia, w obrębie różnych planet, niemalże bezustannie. Materialistyczny tryb życia  pociąga za sobą serię akcji i reakcji. Jest to długi zwój akcji i reakcji, i jeden okres życia jest zaledwie błyśnięciem w takim reakcyjnym widowisku. Kiedy rodzi się dziecko, należy wiedzieć, że jego określony typ ciała jest początkiem kolejnego zestawu działań, a kiedy umiera starzec, powinno się rozumieć, że ten komplet reakcyjnych działań został zakończony.

Zaskoczenie!

Wiele razy na blogu poruszałam kwestię reinkarnacji, i zapewne nie raz jeszcze ją poruszę. Dotąd byłam przekonana, że człowiek jako wyższa świadomość, która przeszła już wiele tysięcy inkarnacji nie może upaść do niższego poziomu np. zwierzęcia, rośliny. Byłam w błędzie! Jednak prawo reinkarnacji dotyczy wszystkich żywych istot, włącznie z kamieniem, który też posiada swego rodzaju duszę, zamkniętą w materii.

Książka pozwoliła mi spojrzeć szerzej, i dopuścić do świadomości takie prawo.

"Oryginalnie żywa istota jest istotą duchową, ale gdy zapragnie cieszyć się światem materilanym wówczas upada. Możemy zrozumieć, że żywa istota najpierw przyjmuje ciało ludzkie, ale stopniowo, z powodu swych zdegradowanych czynów, upada w niższe formy zwierzęce, roślinne, i wodne. Następnie, poprzez stopniowy proces ewolucyjny, ponownie osiąga ciało ludzkie i otrzymuje kolejną szansę wydostania się z procesu transmigracji. Jeśli w ludzkiej formie znowu traci szansę zrozumienia swej pozycji, wtedy ponownie umieszczana jest w cyklu narodzin i śmierci w różnych ciałach" .






Niewiedza o reinkarnacji jest niebezpieczna.

Współczesna cywilizacja oparta jest na komforcie rodzinnym o najwyższym standardzie wygód. Wszyscy urzędnicy państwowi i ministrowie trzymają się swoich intratnych posad aż do śmierci i nie śnią i nie pragną opuszczać domowych wygód. Opanowani przez takie halucynacje, materialiści przygotowują różne plany jeszcze wygodniejszego życia, lecz nagle przychodzi okrutna śmieć i bezlitośnie zabiera wielkiego planistę wbrew jego pragnieniom. Taki planista jest w ten sposób zmuszony do przyjęcia następnego wcielenia spośród 8 400 000 gatunków.


Dlaczego ludzie nie mogą zaakceptować reinkarnacji?

Choć wiedza o reinkarnacji wywodzi się z religii hinduistycznej, to tak naprawdę nie jest ona związana z żadną formą religii. Hindusi mają wiarę, która nakazuje im żyć w zgodzie z prawdą, jaką nakazał Bóg. Starają się nie robić sobie karmy na następne wcielenie, i tym samym zarówno hindusi, jak i buddyjscy mnisi porzucają swe wygody materialne na rzecz kształcenia i podnoszenia wibracji swej duszy na wyższy poziom egzystencji.

Istnieje życie po śmierci i istnieje także szansa wyzwolenia się z cyklu powtarzających się narodzin i śmierci w celu osiągnięcia wiecznego życia. Ponieważ jednak przyzwyczailiśmy się do przyjmowania ciała za drugim od niepamiętnych czasów, trudno jest nam myśleć o życiu jako czymś wiecznym. Życie w materialnej egzystencji jest tak kłopotliwe, że ktoś może myśleć, iż jeśli istnieje życie wieczne to ono także musi być kłopotliwe.


Zabijanie zwierząt

I tutaj nie mogłabym nie poruszyć tego tematu. Dobrym tego przykładem jest część tekstu z książki:

" Niestosowanie przemocy oznacza zakaz powstrzymywania progresywnego życia jakiejkolwiek żywej istoty. Nie należy myśleć,że jeśli iskra duchowa nigdy nie jest zabijana, nawet po zabiciu ciała, nie ma niczego złego w zabijaniu zwierząt dla zadowolenia zmysłów. Obecnie ludzie są przywiązani do jedzenia zwierząt, mimo iż mają pod dostatkiem zbóż, owoców i mleka. Nie ma potrzeby zabijania zwierząt... Zwierzęta  także czynią postęp poprzez ewolucję trans migrując z jednego gatunku zwierzęcego do innego. Jeśli jakieś zwierzę zostaje zabite, jego rozwój zostaje zahamowany. Jeśli zwierzę przebywa w określonym ciele przez pewną liczbę dni, miesięcy czy lat i w końcu jest zabijane, musi jeszcze raz przyjąć tę samą formę życia i uzupełnić pozostałą ilość dni, aby być promowanym do kolejnych gatunków życia. Więc ich postęp nie powinien być wstrzymywany jedynie dla zadowolenia czyjegoś podniebienia".


Dochodząc do sedna książki. Temat ten może zaskoczyć wiele osób, ale i też może spotkać się z ignorancją, gdzie w dzisiejszym świecie materii, mało kto dopuszcza formę reinkarnacji. Tutaj nie jest to kwestią wiary, czy religii. To kwestia wiedzy, i obserwacji. Dodam, że znam parę dzieci w wieku do 5 lat, które wspominają swe przeszłe życie. To dodaje nam pewnych informacji na ten temat, że życie jest wieczne, nie ważne, w jakiej formie się ono inkarnuje, ono jest!


„Nie powstałem w chwili narodzin ani w momencie poczęcia. Rosnę i rozwijam się przez niezliczone ilości tysiącleci... Wszystkie moje poprzednie jaźnie posiadają swoje głosy i echa, odzywające się we mnie... Och, będę się jeszcze rodził niezliczone ilości razy".

- Jack London

Teksty są zaczerpnięte z powyższej książki i mają na celu przybliżenie świadoości reinkarnacji

Tajemne Moce Człowieka

Książka ma na celu poszerzenie świadomości odnośnie ukrytych zdolności, jakie posiada każdy człowiek. Nasz mózg, działa tylko w 10% pomyślcie, gdzie jest pozostałe 90%?
Książka jest z tematyki psychotronicznej, o której zaraz napiszę parę zdań, czym tak naprawdę jest psychotronika, i jak wiele może ona wnieść do naszego życia. 

Często spotykam się z ludźmi, że boją się tego typu doświadczeń poza swym ciałem. 

Prawda jest jednak taka, że my wszyscy odbywamy taką podróż, tyle tylko, że nieświadomie podczas snu. To, co się nam śni ma odzwierciedlenie tego gdzie się znajdujemy i kogo spotykamy w astralnym życiu. Większość z nas zapewne myśli sobie: Przecież nie można wyjść z ciała jeszcze żyjąc? Owszem można, i choć jest to dość długa droga do tego by taką podróż odbywać świadomie i bez lęku trzeba poświęcić na to trochę czasu, trzeba także zmienić swą dietę na kilkanaście godzin przed planowanym opuszczeniem ciała. 

Brzmi to pewnie dla wielu z Was trochę jak magia, ale warto zbierać takie doświadczenia samemu podczas podróży. A  możemy być tak naprawdę wszędzie! Niestety tylko duchem, nie ciałem fizycznym, ale to jest jeszcze głębsze, prawdziwe uczucie niż nam się wydaje. Osobiście doświadczałam takiego stanu nie raz. 

Książka Richarda Webstera „Podróże astralne” to praktyczny podręcznik, dzięki któremu możemy nauczyć się jak wyjść z ciała podczas pełnej relaksacji. Ta „nauka”, bo tak ją mogę nazwać jest doświadczeniem, które często jest odbierane przez ludzi jako strach, że te przeżycia poza ciałem będą miały fatalny dla nas skutek. Ten strach, który nas blokuje jest umiejscowiony w naszej podświadomości. Jednak nasza Nadświadomość nie pozwoli nas skrzywdzić przez różne złe i negatywne energie, które żyją w astralu. Nic takiego się nie wydarzy, i też niemożliwym jest by nasze ciało czy dusza były skrzywdzone. Jeśli nasza dusza czuje, że coś się zbliża dla nas niepokojącego, od razu powracamy do ciała. To taki sygnał, który wyłapujemy od razu kiedy zbliża się zagrożenie. Ja nie miałam złych doświadczeń podczas przebywania poza ciałem, ale nie będę ukrywać, że nie każdy dzień jest dla nas odpowiedni. Czasami odczuwam strach, ale wtedy nie podejmuję się podróży astralnej, bo zwyczajnie czuję, że nie jest to odpowiednia pora. Daję sobie czas na kolejne podejście. Ale takie podróże dzieją się u mnie bardzo spontanicznie, i zazwyczaj nad ranem. 

Twoje ciało fizyczne jest chronione, gdyż pozostaje przy nas pewna cząstka świadomości. Jesteśmy chronieni kiedy nas nie ma. W stanie snu ciało astralne często wychodzi z fizycznego i unosi się nad nim na wysokość 25 do 30 cm. Przed planowaną podróżą musimy unikać objadania się. Podobno wegetarianom jest łatwiej opuścić ciało, niż tym którzy spożywają mięso. Dlatego wskazane jest, by przed planowanym wyjściem z ciała nie spożywać mięsa, nie palić papierosów i pić alkoholu. Dobrze jest wcześniej pójść na spacer, a także wyłączyć wszystkie urządzenia elektroniczne, tak by nic nas nie rozpraszało. Dobrze jest to zrobić wieczorem kiedy już wszyscy śpią. Możemy pomyśleć nad naszą podróżą dokąd chcemy się udać. Na początek zalecam, by pozostać w domu np. wybrać jakiś kat w pokoju. Poćwiczmy tak kilka razy, zanim udamy się gdzieś dalej np. do Egiptu, czy na Księżyc. Zawsze jednak starajmy się lepiej odżywiać, gdyż ma to dla nas duże znaczenie.

Nie powinieneś podejmować podróży astralnej jeśli masz kłopoty z sercem lub jesteś obłożnie chory.

Nawet kawa i papierosy mogą wpłynąć na zdolności podróżowania. Dlatego należy zrezygnować co najmniej 3 godziny przed opuszczeniem ciała.




Dobrze jest włożyć luźne ubranie, lub pozostać nago w pokoju o temperaturze 20stopni. Możesz nakryć się kocem, tak by nie było ci zimno.

Hereward Carrington uznał, że gęstość ciała astralnego wynosi około jednej milionowej gęstości ciała fizycznego. Przeprowadził wnikliwie badania i doszedł do wniosku, że ciało astralne waży mniej więcej 43 gramy.

Ciało astralne przymocowane jest do fizycznego za pomocą srebrnego sznura. Srebrny sznur to linia światła łącząca ciało fizyczne  z astralnym. Zwykle łączy ona czoło ciała fizycznego z pępkiem astralnego.  Najczęściej jest biaława, połyskująca, a opisuje się ją również jako wstęgę, linię, łańcuch. Srebrzysty sznur jest z natury elastyczny i można go rozciągać niemal w nieskończoność. Dlatego osoba im bardziej się oddala od ciała fizycznego, tym cieńszy staje się ten sznur. Jednak nie wszyscy go widzą podczas podróży astralnej. Jeśli jednak obejrzysz się na swoje ciało fizyczne z pewnością go zobaczysz.

Podczas wyjścia z ciała czujemy wibracje lub lekkie potrząśnięcie. Nie bójmy się tego i pozwólmy ciału astralnemu opuścić ciało fizyczne. Tylko strach jest blokadą, nawet jeśli uznajmy, że go nie odczuwamy. Nie poddawaj się jeśli nie wyjdzie Ci za pierwszym, czy za 10 razem. Ćwicz, a na pewno kiedyś polecisz i zwiedzisz świat z innej perspektywy.


Z książki dowiedziałam się, że można cofnąć się w przeszłość, przyszłość, a także zobaczyć się z ludźmi nam bliskimi którzy odeszli od nas nie dawno. Można również praktykować wyjścia z ciała parami, a także w większej grupie zaufanych osób. Tutaj jednak wymagane jest by była to osoba trzecia, taka, która ma takie doświadczenia z tym związane, by była to osoba, której ufamy.

A Ty miałaś taką podróż, czy nadal się obawiasz?

Medycyna Kahunów pochodzi z odległego kraju, jakim są Hawaje, to właśnie tam żyją plemiona, które są zjednoczone z Ziemią, i tym, co ziemia nam daje, czyli w postaci roślin.

Te rośliny rosną tylko na Hawajach, a tamtejsza ludność opiera się wyłącznie na medycynie pochodzącej z natury, i łączącej jej również za pomocą technik mentalnych, i duchowych. 
Autorką jest Suzan H. Wiegel. Opowiada ona swoją historię życia, w której postanowiła wyruszyć w podróż, w której chciała nie tylko zgłębić swoją wiedzę dotyczącą uzdrowienia za pomocą roślin. Susan jest z wykształcenia psychoterapeutką i uzdrawiaczką. Nic jednak jej tak nie zadowalało, że postanowiła wyjechać w poszukiwaniu roślin leczniczych. To właśnie rośliny są częścią natury, która nas otacza, a ludzie już dawno odeszli od tego co Ziemia ma nam do zaoferowania. Skupiamy się na problemach zdrowotnych, i szukamy cudownego leku w postaci farmaceutyków. A tak naprawdę wystarczy się schylić i zebrać zioła na daną przypadłość. Leki rosną pod naszymi stopami, a my usilnie próbujemy je zwalczyć, bo uważamy, że to tylko nic nieznaczący chwast! A  tak nie jest?

Zwierzęta oprócz tego zawsze były w moim otoczeniu. Od dziecka pamiętam krówki, świnie i mnóstwo kaczek, gęsi czy też wszechobecne pojawiające się psy, czy koty. Styczność miałam z nimi zawsze, mieszkam od dziecka na wsi, ale ta wieś z czasem została bardziej przypominająca świat z betonu. Można się mimo to poczuć tu zrelaksowanym wśród drzew i śpiewu ptaków, które na wiosnę zawsze są w licznych gromadach.




Zwierzęta te opisywane w książce nie różnią się niczym niż te które mamy koło swojego boku. Każde zwierzę ma jednak różny charakter. Inne są łagodne a inne bardziej impulsywne. Zwierzęta nigdy zaś nie są złe. Źli są ludzie, bo to właśnie dzięki ludziom zwierzęta zazwyczaj te leśne boją się nas i uciekają przed nami. Czasem jeśli zbliżymy się na niebezpieczną odległość od dzikiego zwierzęcia, to raczej nie ujdziemy bez szwanku. Las to teren wilków, lisów i niedźwiedzi. Te ostatnie nie mają zamiaru polować na człowieka, ale zdarzały się wypadki, że Misie atakują nas, bo czują się zagrożone. Nic w sumie dziwnego! Od wieków polujemy nie tylko na nie, ale i na różne inne dzikie stworzenia.





Do kupienia